Savaş, yalnız bugünü değil yarını da karartır. Savaş yalnız askerleri, yetişkinleri değil, çocukları da yaralar, öldürür. Yalnız bugünün çocuklarına değil, ailelerini, ülkelerini tahrip ettiği için, yarının çocuklarına da felaket getirir.

UNICEF, 1990'lı yıllarda, 2 milyon çocuğun silahlı çatışmada öldüğünü 6 milyon çocuğun sakat kaldığını tahmin etmektedir. Aynı dönemde 12 milyon çocuğun evsiz kaldığı, 1 milyon çocuğun ailesinden ayrı düştüğü ya da yetim kaldığı, 10 milyon çocuğunsa psikolojik sarsıntıya ugramış olduğu belirtilmektedir. Halen otuz ülkede 18 yaşın altında 300 bin çocuğun silahlı çatışmalarda çarpışmakta olduğu vurgulanmaktadır.

1991 Körfez Savaşında, gerek savaş süresince gerekse savaş sonrası ambargolu dönemde, binlerce çocuk, çocuk maması, süt gibi temel ihtiyaç maddeleri bulamadığı, tıbbi yardım ve bakımdan yoksun kaldıkları için dünyanın göz önünde ölmüştür.

Bütün bunların yanında,1990'lardaki çatışmaların, uluslararası topluma 240 milyar dolara malolduğu, savaştaki ülkelerin ödediği bedelinse daha ağır olduğu belirtilmektedir.

Öte yandan Çocuk Hakları Sözleşmesinin 6.maddesi, çocukların yaşamını korumanın herkesin ilk görevi olduğunu, 38.maddesi, çocukları savaştan korumayı, 26.maddesi, bütün çocukların sağlıklarını, eğitim haklarını, beslenme ve bakımlarını güvence altına almayı, 3.maddesi ise büyüklerin çocuklarla ilgili bütün yasalarda, bütün girişimlerde önce çocukların yararlarını düşünmesini buyurmaktadır.

Savaş planlarının yapıldığı, savaş yönünde kararların alındığı bugünlerde, kendini çocuk ve gençlik tiyatrolarını geliştirmeye ve yaygınlaştırmaya adayan ASSİTEJ (Uluslararası Çocuk ve Gençlik Tiyatroları Birliği) Türkiye Merkezi, yaratacağı öteki yıkımların yanında çocuklara vereceği akılalmaz ve yürekalmaz zararları da göz önüne alarak, savaşa karşı olduğunu kamoyu ile paylaşma ihtiyacını duymuştur. Bireyler, devletler ve uluslararası kuruluşlar, Çocuk Hakları Sözleşmesinde belirtilen görevlerini yerine getirmeli, savaşların çıkmasına engel olmalı, sürmekte olan savaşların da bir an önce sona ermesi için çaba harcamaladırlar. Savaşa harcanan paralar, çocukların sağlıklı olmaları, eğitilmeleri ve yüksek düzeyli sanatla buluşturulmaları, geliştirilmeleri için harcanmalıdır.

9 Aralık 1994 tarihinde TBMM, 27 Ocak 1995 tarihinde de Bakanlar Kurulu tarafından kabul edilen Çocuk Hakları Sözleşmesi yalnızca kağıt üstünde kalmamalıdır. Savaştan ya da barıştan yana karar almak üzere olan Bakanlar Kurulu ve TBMM'nin çelişkiye düşmemelerini, okullarımızda çocuklarımıza öğretilen Atatürk'ün "yurtta barış, dünyada barış" ilkesi doğrultusunda karar almalarını bekliyoruz. Çocuklar için de yaşasın barış!..

"Çocuklar öldürülmesin
Şeker de yiyebilsinler"

ASSITEJ (Uluslararası Çocuk ve Gençlik Tiyatroları Birliği)
TÜRKİYE MERKEZİ YÖNETİM KURULU

yazar@tiyatrokeyfi.com